Podział obróbki drewna cięciem i nóż elementarny

Udostępnij na...FacebookGoogle+TwitterLinkedInPinterestStumbleUpontumblrEmailDigg
Strugarka 4 stronna - proces skrawania

Strugarka 4 stronna – proces skrawania

Obróbka cięciem jest to działanie na drewno narzędziem mającym na celu przecięcie drewna. Nadaje mu określony wymiar, kształt oraz wyrównanie lub wygładzenie. Wyróżniamy dwie obróbki cięciem. Cięcie w wyniku którego powstaje wiór oraz ciecie bezwiórowe. Obróbka cięciem dzieli się na skrawanie oraz krajanie. Skrawanie dzielimy na oddzielające oraz dzielące. Do podstawowych obróbek oddzielających należy piłowanie, struganie, frezowanie, odwzorowywanie, wiercenie, dłutowanie, toczenie… Do podstawowych obróbek dzielących należy skrawanie płaskie, obwodowe i łukowe. W krajaniu wyróżniamy przekrawanie, wykrawanie, rozkrawanie i nakrawanie.

Podczas obróbki oddzielającej, powstały w jej wyniku wiór, stanowi niepożądany odpad produkcyjny. Podczas obróbki dzielącej, wiór o zadanych wymiarach, kształcie i gładkości jest celem procesu. W wyniku tego skrawania powstają wszelakie okleiny, obłogi, forniry itd. Proces cięcia w wyniku którego nie powstaje żaden wiór jest procesem krojenia. Do podstawowej obrabiarki krojącej należy gilotyna.

 

Ruchy występujące w procesie cięcia.

Ruch główny lub roboczy - jest to podstawowy ruch konieczny do skrojenia jednego wióra podczas jednego cyklu pracy narzędzia, skrojony jednym ostrzem. Ruch ten może wykonywać narzędzie np. piła tarczowa w pilarce lub element obrabiany np. w tokarce. Prędkość tego ruchu jest nazywana prędkością skrawania lub ciecia.

Ruch posuwowy - jest to ruch konieczny do powtórzenia procesu cięcia, zachowujący ciągłość skrawania kolejnego wióra. Prędkość ruchu posuwowego nazywamy prędkością posuwu.

Ruch wypadkowy - jest to wypadkowa suma geometryczna dwóch ruchów składowych tj. ruchu roboczego i posuwowego. Prędkość tego ruchu nazywamy prędkością skrawania.

 

Cięcie nożem elementarnym.

Nóż elementarny to podstawowy pojedynczy element ostrza części tnącej narzędzia. Ideowy nóż skrawający ma kształt klina. W prosty sposób można sobie go wyobrazić jako końcówka dłuta. Omawiając proces skrawania nożem elementarnym trzeba zaznajomić się z podstawowymi płaszczyznami, kątami oraz powierzchniami. Powierzchnię, po której wiór się ślizga nazywamy powierzchnią natarcia i oznaczamy Aϒ. Powierzchnię położoną od strony obrobionej nazywamy powierzchnią przyłożenia i oznaczamy Aα. Powierzchnia przyłożenia oraz powierzchnia natarcia przecina się wzdłuż głównej krawędzi tnącej i oznacza się ją przez K. Wyróżniamy także kąt natarcia i oznacza się go ϒ, kąt przyłożenia i oznaczamy go α, kąt ostrza oznaczamy poprzez β. Wyróżniamy także kąt skrawania i oznaczamy go δ. Gdy mamy kierunek ruchu ostrza prostopadły względem krawędzi, wtedy oznaczamy go r, kierunek grubości prostopadły do krawędzi k oznaczamy g. Wówczas możemy wyznaczyć płaszczyzny:

- r i k – płaszczyzna krawędzi tnącej Ps

- k i g – płaszczyzna czołowa Pr

- r i g – płaszczyzna kierunkowa po

Schemat skrawania

Schemat skrawania

Jeżeli podczas skrawania, w obróbce uczestniczą trzy krawędzie tnące, tzn. jedna główna oraz dwie boczne, wtedy mamy do czynienia z cięciem szczelinowym. W procesie uczestniczą dwie boczne pomocnicze powierzchnie A’α. W zależności od rodzajów narzędzi występują noże o kącie różnym od 900 dla k oraz różne kąty dla płaszczyzn przyłożenia, natarcia itd.
Podczas obróbki zawsze mamy do czynienia ze szczeliną poprzedzającą, jest to wada skrawania. Jeżeli ta szczelina jest duża proces skrawania przebiega nieprawidłowo, gdyż podczas obróbki nie następuje skrawanie ale odłupywanie materiału które nie jest kontrolowane. Podczas opisywania ostrza teoretycznie jest ono ostre (A) lecz rzeczywiście posiada ono pewne zaokrąglenie. Nawet gdy ostrze jest bardzo dobrze naostrzone zaokrąglenie pozostaje (C). Podczas ostrzenia noża zaokrąglenie się zmniejsza. Podczas ostrzenia narzędzi najczęściej ręcznych, dla wzmocnienia ostrza dokonuje się mikrofazy. Zabuża to geometrię ale ostrze dłużej zachowuje ostrość. Mikrofaza jest to delikatne zaostrzenie końcówki ostrza. Na rysunku poniżej pokazana jest mikrofaza dla dłuta strugarskiego ręcznego.

Porównanie ostrza teoretycznego, mikrofazy i ostrza rzeczywistego

Porównanie ostrza teoretycznego, mikrofazy i ostrza rzeczywistego

 

Mikrofaza dla dłuta

Mikrofaza dla dłuta

O mikrofazie oraz ostrzeniu będę pisać w kolejnych artykułach. W kolejnych artykułach napiszę także na temat sił skrawania, kierunków oraz poruszę inne aspekty związane z procesem skrawania.

Czesław Kucharski

Zajmuję się pisaniem ciekawych artykułów na tematy związane z drewnem i technologią drewna.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Zapisz się do newslettera

Otrzymuj najnowsze informacje na swój adres e-mail!

Delicious Digg Facebook Favorites More Stumbleupon Twitter

Słów kilka…

Witamy na blogu poświęconym technologii drewna. Jest to równocześnie encyklopedia zawierająca zbiór haseł i terminów z dziedziny obróbki i przetwórstwa drewna.

Artykuły podzielone są na kilka kategorii tematycznych, natomiast encyklopedia jest uporządkowana alfabetycznie.