Szlifowanie mebli drewnianych

Udostępnij na...FacebookGoogle+TwitterLinkedInPinterestStumbleUpontumblrEmailDigg

Szlifowanie

W wielu przypadkach dla uzyskania bardzo dobrej jakości powierzchni mebli drewnianych (eliminacja falistości) niezbędne jest szlifowanie. Proces ten sam w sobie generuje bardzo dużą chropowatość (papier ścierny „wydziera włókna”) ale można sobie z tym poradzić. Szlifowanie nie może być traktowane jako proces korygujący wymiar. Powinno być ono tylko końcowym zwieńczeniem obróbki mechanicznej drewna. Nie można pozwolić sobie na zeszlifowanie grubej warstwy materiału drzewnego. Jest to bardzo kosztowne działanie (drogi materiał ścierny i wysoki pobór mocy- ponad 15kW na wał szlifierki szerokotaśmowej).

Szlifowanie jest to proces skrawania, z tym że ostrzem skrawającym nie jest nóż a drobne ziarno na papierze ściernym. W wyniku działania na drewno ścierniwem powstają małe wiórki. Przeważnie szlifujemy drewno lite, tworzywa drzewne, powłoki lakierniczej, dużo rzadziej folie bądź laminaty (w celu uzyskania chropowatej powierzchni). Owe wiórki nazywamy pyłem szlifierskim. Podczas procesu szlifowania niezbędnym jest zastosowanie odciągu. Pył mieszając się z powietrzem w odpowiedniej proporcji staje się wysoce wybuchowy. Materiałem ściernym są wszelkiego rodzaju papiery ścierne. W zależności od rozmiaru ziarna uzyskujemy różne chropowatości. W wyniku procesu szlifowania usuwamy nierówności powierzchni. Wraz z dokładniejszym szlifowaniem zmniejszamy grubość ziarna i docisk kopyta (trzewika). Papier ścierny najczęściej występuje w arkuszach, taśmach lub krążkach. Materiał szlifierski jest to połączenie podłoża, ścierniwa i spoiwa. Podłoże najczęściej wykonane jest z papieru (P). Tego rodzaju podłoże stosuje się przy szlifowaniu na sucho. Może być także z tkaniny (T). Głównie tego rodzaju papier stosuje się przy szlifowaniu na mokro. Niektóre lakiery podczas szlifowania nagrzewają się co powoduje konieczność zastosowania chłodzenia. Czasami przy polerowaniu stosowane są pasty. Dla uzyskania określonej powierzchni stosuje się odpowiednio dobrane papiery ścierne. Zastosowanie materiału ściernego typu T w drzewnictwie, zapewnia uzyskanie odpowiedniego efektu przy jednoczesnej obróbce i chłodzeniu. Występuje także podłoże papierowe wzmacniane tkaniną (PT) lub podłoże papierowe wzmacniane gumą (PG). Ostatni rodzaj papieru jest bardzo dobry do obróbki ręcznej (papier nie łamie się i nie kruszy). Ścierniwo jakie stosowane jest do szlifowania zależy od tego jaki materiał szlifujemy. Dobiera się je zależnie od twardości w skali Mohsa (10 – najtwardsze, naturalna substancja – diament, najtwardsza substancja syntetyczna – londelit, najbardziej miękka substancja naturalna – talk). Z zależności od tego co chcemy szlifować możemy wybrać związki syntetyczne jak i naturalne np. korund (7-9), elektrokorund (9), karbokorund (9) szkło (4-6), pumeks (4), diament (10), kwarc (6-7) itd. Obecnie w dużej mierze stosuje się substancje syntetyczne (w nawiasach wartości w skali Mohsa). Jako środek wiążący między podłożem a ścierniwem stosuje się kleje naturalne np. klej skórny jak i syntetyczne np. klej fenolowy. Uzależnione jest to tym czy papier będzie używany w szlifowaniu na mokro w ciężkich warunkach czy na sucho i w lekkich warunkach. Do lekkich warunków stosowane są tańsze i nie odporne na wodę kleje naturalne a do warunków ciężkich kleje syntetyczne.

Najistotniejszymi właściwościami papieru jest elastyczność podłoża oraz jego wytrzymałość, trwałość połączenia nasypu z podłożem i jakość oraz uziarnienie nasypu. Istotnym czynnikiem także jest głębokość osadzenia ziarna w spoinie. Jeżeli ziarno jest osadzone głębiej, szlifowanie jest mniej efektywne, wymagany jest większy docisk a sam papier ścierny szybko zapycha się. Ważne jest także to aby papier był przechowywany w suchym miejscu, zwłaszcza papiery ze spoiną nieodporną na działanie wody. Podczas złego składowania papieru może dojść do osłabiana połączenia między ziarnem a podłożem. Dodatkowo jeżeli papier jest wilgotny podczas szlifowania przykleja się do niego pył i dochodzi do zaklejania się.


Urządzenia szlifierskie

W sklepach budowlanych mamy dostępne różnego rodzaju szlifierki, oscylacyjne, wibracyjne, tarczowe, taśmowe, ręczne, stacjonarne itd. Urządzenia te są wystarczające dla majsterkowiczów i mikro firm. W przemyśle stosuje się szlifierki taśmowe, walcowe oraz tarczowe. Do najstarszych szlifierek przemysłowych należą szlifierki wąskotaśmowe (zdjęcie) oraz szlifierka tarczowa. Były to urządzenia o bardzo małej wydajności. Jeszcze gdzie niegdzie można je spotkać. Szlifierka wąskotaśmowa posiada papier szlifierski nad obrabianym materiałem. Element szlifuje się poprzez dociśnięcie trzewikiem taśmy szlifierskiej i przesuwaniem stołu z elementem. Obecnie stosuje się szlifierki szeroko taśmowe i walcowe. Ówczesna technologia pozwala na szlifowanie nie tylko płaskich powierzchni takimi maszynami. Zastosowanie technologii podzielonego trzewika zapewnia dopasowanie do wklęsłej czy wypukłej powierzchni. Bardzo często gdy na papierze ściernym dojdzie do przyklejenia się czegoś lub oderwania się nasypu powstaje ciągła rysa na powierzchni wyrobu. Można się pozbyć tego efektu poprzez podawanie materiału pod delikatnym kątem.

Same maszyny możemy podzielić na szlifierki górne i dolne. Szlifierki dolne posiadają walec ogumowany i ryflowany, uelastycznia to szlifowanie. Nad walcem występują rolki dociskowo-posuwowe a w stole występują rolki toczne. Częściej spotykane są szlifierki górne. Głównym jej elementem szlifującym jest taśma ścierna rozpięta na trzech rolkach w układzie pionowym. Taśma musi być wyposażona w system oscylacyjny (skrętny ruch górnego walca pozwalający na przesuwanie taśmy). Ręczny ruch trzewika dociskowego zastąpiono poduszką powietrzną. Drugi układ szlifujący to taśma rozpięta na dwóch walcach. Dolny walec jest pokryty warstwą gumy ryflowanej, która uelastycznia i zapobiega przeszlifowaniom. Są to dwa podstawowe agregaty szlifierskie, które muszą występować w tego rodzaju szlifierce. W bardziej rozbudowanych maszynach liczba agregatów może przekroczyć 10. Maszyny mogą być wyposażone w system zapobiegania załamywaniu krawędzi czy też agregat szlifujący poprzecznie. Jeżeli nie dysponujemy taką maszyną trzeba szlifować drewno lite, okleiny naturalne itd. 3 krotnie: pierwszy i trzeci raz wzdłuż włókien a drugi w poprzek papierem o drobnej ziarnistości.

Schemat szlifierki szeroko taśmowej górnej: 1- tama szlifierska, 2- koło napinające, 3- rolki dociskowe, 4- poduszka pneumatyczna 5- walce, 6- walce gumowany, 7- element szlifowany, 8 rolki posuwowe schemat

Schemat szlifierki szeroko taśmowej górnej: 1- tama szlifierska, 2- koło napinające, 3- rolki dociskowe, 4- poduszka pneumatyczna 5- walce, 6- walce gumowany, 7- element szlifowany, 8 rolki posuwowe

Warto wspomnieć o wodowaniu powierzchni. Jest to nanoszenie po szlifowaniu kleju glutynowego (3-5% temp. roztworu 400C) co skutkuje podniesieniem włókienek. Po zaschnięciu kleju szlifujemy ponownie i uzyskujemy niezwykle gładką powierzchnię. Podniesione włókienka odłamały się (bardzo skuteczny sposób na obniżenie chropowatości powierzchni). Roztwór częściowo również zamyka powierzchnię drewna, co wpłynie skutecznie na zmniejszenie zużycia lakieru.

Jarosław Gerszyński

Technolog drewna w www.meblebrzozowe.pl
Jarosław Gerszyński jest absolwentem Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Studiował kierunek Technologia drewna.

Najnowsze posty Jarosław Gerszyński (zobacz wszystkie)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Zapisz się do newslettera

Otrzymuj najnowsze informacje na swój adres e-mail!

Delicious Digg Facebook Favorites More Stumbleupon Twitter

Słów kilka…

Witamy na blogu poświęconym technologii drewna. Jest to równocześnie encyklopedia zawierająca zbiór haseł i terminów z dziedziny obróbki i przetwórstwa drewna.

Artykuły podzielone są na kilka kategorii tematycznych, natomiast encyklopedia jest uporządkowana alfabetycznie.